Tien jaar later – Corien Oranje

(het stuk van Corien Oranje van precies tien jaar geleden vind je hier)
corien-oranje-(foto-grotografie)
foto: Grotografie

‘Bent u de nieuwe schoonmaakster?’ vroeg een bibliothecaresse toen ik aankwam met een ragebol, een trapje en een brancard – die ik nodig had bij de voorstelling voor groep 4, die even later zou komen. Nee, ik geloof dat ik tien jaar later nog steeds een onbekende kinderboekenschrijver ben. Maar de kinderen van de scholen waar ik kom, geven het toe: er is maar één schrijver die ze zouden herkennen, en dat is Paul van Loon. O ja, en Roald Dahl natuurlijk, wat, is die al dood?

Wat een leuke tijd was dat, die maand van de Onbekende Kinderboekschrijvers, 10 jaar geleden. Ik woonde in Jakarta en ik schreef, maar het was een beetje een onbewoond eiland. Ik ontmoette geen collega’s, en mijn lezers kende ik alleen via Hyves. Dankzij de maand van de Onbekende Kinderboekenschrijvers leerde ik allemaal collega’s kennen, en dat was erg gezellig.

kampioenIs er wat veranderd in de afgelopen tien jaar? Wat mij betreft behoorlijk wat. We verhuisden van Jakarta terug naar Nederland, mijn man kreeg werk in Groningen, mijn zoons gingen naar de middelbare school en daarna aan de studie.

Ik schreef ‘Kampioen’, een boek over de elfjarige zwemmer Olivier van de Voort, een goede vriend van mijn zoons. Hij raakte na een dramatisch ongeluk met zijn pony zijn onderbeen kwijt, maar vocht zichzelf in de jaren daarna terug naar de top van de Nederlandse zwemwereld.

Dat boek is inmiddels zes keer herdrukt, was een van de kerntitels van de Kinderboekenweek 2013, en mijn hoofdpersoon ging verder waar mijn boek stopte: hij werd Europees kampioen, zwom wereldrecords en won zilver op de Paralympics van Rio.

Ik begon samen met illustrator Marja Meijer een avi-thrillerserie over juf Fiep, die zichzelf voortdurend in de nesten werkt en door de onverschrokken kinderen van groep 3 gered moet worden. Omdat ze tijdens het zwemmen in de bek van een haai terechtkomt, tijdens een boswandeling in de pan van een reus belandt, omdat ze door het ijs zakt of per ongeluk op de skischans terechtkomt. Het is een uitdaging met de beperkingen van avi-m3 een spannend verhaal te schrijven, en het is heerlijk om met Marja samen te werken.

juf-fiep

Ik merk dat ik in de afgelopen jaren minder en langzamer ben gaan schrijven. Het gaat allemaal niet meer zo makkelijk en vanzelf als tien jaar geleden. Maar ik geloof dat dat niet zo erg is.

Ik heb er daarnaast allerlei werkzaamheden bij gekregen. Ik schrijf een wekelijkse (volwassen)feuilleton voor Visie, het programmablad van de EO, en ik schrijf veel voor het Nederlands Bijbelgenootschap. Een paar keer per jaar treed ik op met een blazersensemble van Het Gelders Orkest. Ik ben dan verteller van ‘Peter, Roodkapje en de wolf’, een interactief muzikaal sprookje, waarbij de kinderen in het publiek een actieve rol krijgen.

Daarnaast kom ik veel op scholen om te vertellen over mijn boeken of om voorstellingen te geven, en ben ik sinds vier jaar Schoolschrijver.

morgen-ga-ik-echtIn het afgelopen jaar heb ik samen met illustrator Marijke ten Cate een hardloopboek voor vrouwen geschreven: ‘Morgen ga ik echt’. Marijke en ik hadden eerder samen gewerkt, en we kunnen het uitstekend met elkaar vinden. Het werd een geweldig leuk project, waarvoor ik voor de grap ben gaan hardlopen, geblesseerd raakte, op krukken bij de fysio terechtkwam, opnieuw begon op te bouwen, steeds fanatieker werd, kilo’s kwijtraakte en ontdekte dat hardlopen best leuk is, en dat zelfs ik het blijkbaar kan. We hadden toen we met ons project begonnen nog geen uitgever en geen redacteur, en dat was even omschakelen. ‘Ga eerst maar eens door,’ zei de redacteur van een uitgeverij ergens in het westen. ‘Dan kijken we later wel of het wat voor ons is.’

Wat? O ja. Zo werkt het als je geen uitgever hebt…

Maar ons boek vond al snel een warm thuis bij uitgeverij Kok, kreeg recensies in Margriet en Runners’ World, en wordt inmiddels in het Hongaars en Fins vertaald.

Bekender? Geen idee. Maar als ik terugkijk op de afgelopen tien jaar zie ik een heleboel geweldige mensen met wie ik heb samengewerkt, ik zie al die kinderen die ik ontmoet heb, en ik zie de boeken die ik heb kunnen schrijven. En ik denk dat ik het beste beroep van de wereld heb. De komende tien jaar ga ik nog even door.

Een decennium als een rollercoaster – Inge Bergh

(het stuk van Inge Bergh en Inge Misschaert van precies tien jaar geleden vind je hier)

Toen de vraag kwam om te beschrijven hoe het mij als schrijfster de voorbije tien jaar is vergaan moest ik echt even op mijn eigen website kijken.

Ik heb de voorbije tien jaar namelijk heel veel geschreven.

Eigenlijk heb ik gewoon alles wat ik leuk vind aangepakt. Of het nu alleen was of samen met iemand anders. En ik scheef naast mijn eigen boeken ook best vaak boeken in opdracht.

Met Inge Misschaert schreef ik bijvoorbeeld ‘Het Pak Van De Kerstman’ dat in 2011 verscheen, een jaar later werkten we in opdracht aan ‘Het Blauwe Gevaar’: een leesboek dat kinderen moet aanzetten tot beter sorteren en recycleren van afval. Daar hoort een speldoos compleet met lestips bij. Ook het boek bij het televisieprogramma ‘Dieren In Nesten’ was een opdracht waarin we allebei met veel plezier onze tanden hebben gezet.

Samen met Sylvia Vanden Heede schreef ik dan weer de non-fictie voor het boek ‘Hond Weet Alles En Wolf Niets’.  Het boek werd bekroond met een Vlag en Wimpel.

Een prijs waar ik erg trots op ben.

Ik schreef natuurlijk ook heel vaak alleen.

Voor bekende figuurtjes als de Smurfen en Suske en Wiske hertaalde en bewerkte ik verhalen tot AVI-boekjes en ik schreef educatieve leesboekjes voor het taalonderwijs. Wist je dat vanaf dit schooljaar een heleboel kinderen uit het derde leerjaar aan de slag gaan met een lesboek Nederlands waarvoor ik alle themaverhalen schreef? Ook daar ben ik erg trots op. Net als op de talen waarin mijn boeken ondertussen al werden vertaald:  Engels, Frans, Zweeds, Deens, Portugees, Koreaans, en Chinees. Dat is toch al een behoorlijk lijstje.

De voorbije tien jaar ontdekte ik dat ik enorm hou van humor in boeken. Knotsgekke situaties, woordspelletjes en –grappen, ik ben er dol op.  Ik vind het ook leuk om een humoristische draai aan een verhaal te geven. Zoals de zus die haar broer op een rommelmarkt te koop zet omdat hij op haar zenuwen werkt. (Broer Te Koop).  Een bange Tok de kip die met een ei in haar broek zit (Tok Is Het Beu). Of de man die Warre, die de weg kwijt is, de raad geeft om vooral te blijven waar hij is: zo zal hij zeker niet verdwalen (Warres Vleugels).

Na het schrijven van ‘Zie Me Dan’, dat vooral door volwassenen werd gesmaakt vanwege de mooie taal, kreeg ik veel trieste verhalen van eenzame sleutelkinderen te horen. Ze hadden zich herkend in het boek. Toen vroeg ik mij af of herkenning genoeg is? Had ik ze niet meer kunnen geven? En waarom is het vaak gemakkelijker om verdriet en ellende in mooie taal te omschrijven dan, bijvoorbeeld, geluk en levenslust?

Ik besloot dat ik lezertjes niet alleen herkenning, maar ook een mogelijkheid tot ontsnappen wil geven: vrolijkheid en ontspanning in een wereld die soms strak staat van enorm menselijk leed en onrust. Ik wil goede boeken schrijven die grappig zijn en ook een beetje spannend.  Dat waren de boeken die ik als kind zelf graag las.

Zo verscheen vorig jaar ‘Help! Ik was Op TV!’ Dat boek gaat over een meisje dat als antiheld wordt opgevoerd in een trailer voor een televisieprogramma waar ze een gloeiende hekel aan heeft. De ene ongelofelijke situatie volgt de andere op en het is nog maar de vraag hoe ze zichzelf hieruit kan redden?

Volgend najaar verschijnt trouwens: ‘Help! Mijn oom is een inbreker (en dat kostte mij bijna het leven)!’ Zoals de titel al doet vermoeden wordt ook dit een heel spannend verhaal vol verrassende gebeurtenissen.

Hoe grimmiger de wereld wordt, hoe meer warmte ik in mijn boeken stop.

Zo heb ik ‘Dit Boek Gaat Over Jou’ van kaft tot kaft gevuld met liefde en knuffels.

In de voorbije tien jaar heb ik vooral veel rust gevonden al schrijver.

Ik weet wat ik wil en wat ik waard ben en dat zorgt voor heel veel schrijfplezier.

Of ik nu bekender ben dan tien jaar geleden?

Dat durf ik te betwijfelen.

Ik heb geen prijzenkast vol geschreven en ook geen reeksen waarvoor lezers in lange rijen staan aan te schuiven. Vaak schrijf ik in opdracht en dan staat mijn naam zelfs niet altijd op de kaft vermeld.

Maar wanneer ik ergens kom en ik kijk in de boekenkast, dan ontdek ik meestal wel één of meerdere van mijn (al dan niet in opdracht geschreven) boeken op de planken.

Nu ik op de voorbije tien jaar heb teruggekeken kan ik besluiten dat ik een gelukkige schrijver ben: een contente mens om het op zijn Vlaams te zeggen.

Zijn kinderboeken duurder geworden door de BTW-verhoging?

Op 1 januari 2019 ging in Nederland het lage BTW-tarief omhoog van 6% naar 9%. Concreet betekent dat, dat een product dat eerst € 10,60 kostte, nu € 10,90 kost. Een prijsverhoging van iets minder dan 3% dus. 2,83% en nog een heleboel cijfers achter de komma, om precies te zijn. Maar laten we er voor het gemak van uitgaan dat iets van een tientje, zo’n 30 cent meer is gaan kosten.

Een kleine steekproef onder twaalf Nederlandse uitgevers
Ook voor (kinder)boeken geldt het lage BTW-tarief. Zijn kinderboeken op 1 januari dan ongeveer 3% duurder geworden? Ik nam een kleine steekproef. Ik bekeek de voorjaarsfolders uit 2018 van een twaalftal Nederlandse uitgevers, koos daaruit 3 boeken (een aan het begin, een in het midden, een aan het eind), noteerde de prijzen uit de folders, en vergeleek die met de actuele prijzen op Bol.com.

De twaalf uitgevers vertegenwoordigen een aardig deel van de markt: Leopold, Querido, Lemniscaat, Kluitman, Unieboek | Het Spectrum, Gottmer, De Fontein, Callenbach, Luitingh-Sijthoff, Ploegsma, Blossom Books, Holland.

Uitgevers houden van ronde getallen
Het overzicht van prijzen voor 1 januari laat zien dat uitgevers houden van (bijna) ronde getallen. Het merendeel van de bedragen eindigt op ,99. Bij een verhoging die precies het BTW-tarief volgt, raak je dat soort mooie getallen kwijt. Een boek van € 16,99 zou dan € 17,47 gaan kosten.

Zo te zien hebben de meeste uitgevers daarom voor een andere optie gekozen. In meer dan de helft van de gevallen zijn twee prijzen gelijk gebleven, en is een boek een Euro duurder geworden. (Het klopt ook met wat er in de FAQ van Blossom Books staat.)

Een slimme oplossing
Slim, want zo houd je die mooie ronde getallen en kom je toch op een prijsverhoging van ongeveer 2,83% uit. Dit werkt perfect als de drie boeken samen net iets meer dan € 35 kosten. In mijn steekproefjes waren de drie boeken samen meestal duurder, wat betekent dat de uitgevers iets minder verdienen dan voor de BTW-verhoging.

Een uitzondering
Er was trouwens een uitzondering: Gottmer lijkt alle boeken 1 Euro duurder te hebben gemaakt. Ik koos nog wat andere boeken uit hun voorjaarsfolder, en daar bleek het ook voor te gelden. Het maakte niet uit of het boek eerst 4,99 of 16,99 kostte: het werd in allebei de gevallen een Euro duurder. Van 4,99 naar 5,99: dat is toch wel een wat forsere stijging dan 2,83%.

Voorzichtige conclusie (want de steekproef was klein)
Kinderboeken zijn waarschijnlijk gemiddeld iets minder dan 2,83% in prijs gestegen. Als je een kinderboek koopt, heb je een aardige kans dat het boek niet duurder is geworden. Maar als het wel duurder is geworden heb je pech, want dan is het vaak wel direct flink meer dan 2,83% in prijs gestegen.

De Maand van de Onbekende Kinderboekenschrijvers – 10 jaar later

In januari 2009 organiseerde ik de Maand van de Onbekende Kinderboekenschrijvers: 31 min of meer onbekende kinderboekenschrijvers mochten op mijn weblog Jipjip zichzelf presenteren. Het was gezellig, er was rumoer, het was interessant.

Een aantal jaren later ging het platform waarop ik Jipjip publiceerde ten onder, en de Maand van de Onbekende Kinderboekenschrijvers raakte verstopt in de krochten van het internet.

Een deel van de 31 schrijvers bleef ik volgen, een deel verloor ik uit het oog. Soms vroeg ik me af hoe het met ze zou gaan. En daarom is hier, precies tien jaar na de oorspronkelijke Maand, een update.

Ik benaderde de schrijvers. Niet iedereen reageerde. Sommigen wilden om uiteenlopende redenen niet meedoen, ongeveer de helft wilde dat wel. Ik vroeg ze terug te kijken op hun stuk van tien jaar geleden, en te vertellen wat ze sinds die tijd gedaan hebben. Zijn ze nu bekender? Doen ze dingen anders dan toen?

De komende tijd zal ik stukken uit 2009 terugplaatsen op dit blog. Ik hoop dat het me lukt om de oorspronkelijke datum erbij te krijgen. Dat zijn vooral de stukken van de schrijvers, maar ook een paar stukken van mezelf. Ik zal hetzelfde schema volgen als tien jaar geleden. Op de dag dat de schrijvers in 2009 aan de beurt waren, plaats ik hun oorspronkelijke stuk, plus hun recente stuk. Omdat niet iedereen meedoet, zal er op sommige dagen niets gebeuren.

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe berichten? Elders op deze pagina vind je een knop ‘Volg’. Als je daarop klikt krijg je notificaties per e-mail. Die kun je natuurlijk op elk moment weer stopzetten.

Natuurlijk is het leuk als je reageert. Dat kan onder elk bericht, maar ook op social media. Ik zal proberen er aan te denken daar de hashtag #MvdOK10JL te gebruiken.

UPDATE: het is me gelukt om het eerste bericht uit 2009 terug te plaatsen. Alleen verschijnt het helemaal onderaan in de tijdlijn. Dat is ook wel logisch. Je kunt de oudere artikelen terugvinden met de tag MvdOK.

De eerste twee berichten vind je hier: