Onbekende schrijver: Tim Gladdines

De marge van het kinderboek

tim-gladdinesIk ben Tim Gladdines (Veldhoven, 1963), acteur, regisseur, docent, improvisator, cabaretier, presentator, en daarbij ook schrijver en vertaler van kinder- en jeugdboeken. Mijn eerste kinderboek Teddiewolk (van Holkema & Warendorf, 1996) zette al meteen de toon: een boek dat nergens mee was te vergelijken en lastig was te categoriseren. Ik schreef een psycho-thriller voor kinderen van 8-88, en de kinderboekwinkel zette het boek weg op het plankje ‘probleemboeken.’

Over de literaire kwaliteiten ervan was iedereen het echter wel eens. De griffeljury van dat jaar schreef dat de enige reden om het boek niet te bekronen het zwarte, uitzichtloze, einde was. Een compliment voor mij, maar een zwaktebod van de jury.

Teddiewolk was niet meer en niet minder een poging om de vraag: wat is een kinderboek? te beantwoorden. Ik denk: een kinderboek is elk boek dat door kinderen gelezen kan worden. Of die lezer er plezier aan beleeft, het boek uitleest of weg legt, is een tweede. Variatie in het aanbod is belangrijk.

De behoefte om de grenzen op te zoeken van wat wel of niet zou mogen, of kunnen, in een kinderboek, is voor mij zeker niet de enige, maar wel een belangrijke reden om te schrijven. Omdat er van veilige, wensvervullende, boeken al zoveel bestaan, voel ik mij niet geroepen om daar nog iets aan toe te voegen. Zodra ik mij de vraag stel: wat zou een kind van 10 graag willen lezen, dan verdroogt de inkt in mijn pen. Alleen voor tijdschriften als Okki en Sesamstraat lukt het me om in opdracht te werken. Die verhalen zijn voor mij dan ook relatief inwisselbaar, en wijzigingen van de redactie accepteer ik met gemak.

Maar wanneer ik op eigen initiatief een boek schrijf, is een van de grote plezieren daarvan juist de vrijheid om het helemaal te maken zoals ik dat zelf wil. En dus schrijf ik boeken die ik mooi, interessant of spannend vind om te schrijven. Vanwege de stijl, vanwege het onderwerp, vanwege structuur. Ik merk dat ik zelf ook het liefste dat soort (kinder-)boeken lees: eigenzinnig, afwijkend, dwars, literair.

Ik ben Kaat!! (Gottmer, 2006) is een prentenboek dat voortkomt uit mijn persoonlijke ergernis over hoe moeders soms omgaan met hun kind. Ik wond me op, werd boos, en schreef Ik ben Kaat!!. Vervolgens heb ik Doesjka Bramlage gevraagd of ze de tekeningen wilde maken. Pas daarna hebben we ons werk aangeboden bij een uitgeverij, en zoals ik dat inmiddels ben gewend kregen we veel positieve, enthousiaste, afwijzingen: mooi geschreven, goed onderwerp, maar niet voor ons fonds. Of: kan dat einde niet wat minder cru? Of: gaat het boek nou over Kaat, of over haar moeder? Is het bedoeld voor kinderen, of hun ouders?

Mijn antwoord is en blijft: dit boek is, net als mijn andere 9 boeken, bedoeld en geschikt voor iedereen die het kan en wil lezen (voorlezen is ook lezen). En als het de lezer niet bevalt, dan zijn er nog genoeg boeken die wel braaf voldoen aan wat die lezer wil.

www.timgladdines.nl

Onbekende schrijver: Kirstin Rozema

Wie ben ik?

kirstin-rozema-op-de-boekenbeursIk ben Kirstin Rozema-Engeman, 41 zomers jong.
Geboren, getogen en na enige omzwervingen sinds ruim 13 jaar weer woonachtig in Almelo.
Echtgenote, moeder en auteur.
Gelukkig, humoristisch, altijd bezig, heeft vaak maar een kleine insteek nodig voor een groot verhaal.
kirstin-rozema-aan-het-werkDat omschrijft mij in vogelvlucht.

Als auteur heb ik, behalve een kinderboek, meer op mijn naam staan.
Een grote thriller genaamd ‘Droomvlucht’, die heeft gewonnen in een schrijfwedstrijd en die uitgegeven gaat worden door Uitgeverij De Omslag.
Tevens een vijftal medische romannetjes.
Er is ook nog het nodige in de pen:
Het vervolg op ‘Knopen in je touw’ is in de maak en zal medio 2009 het levenslicht gaan zien. Het gaat ‘Koorddansen’ heten en zal minstens zo spannend zijn als ‘Knopen in je touw’ Ook in dit boek worden zware onderwerpen niet vermeden, maar een flinke dosis humor en positiviteit zal het leuk maken om te lezen.

Daarnaast ben ik bezig met het samenstellen van een boek met brieven van mensen die ernstig zijn gepest. Dit gaat een juweeltje van een boek worden, met vlijmscherpe randjes. Een boek vol brieven, gedichten, verhalen en tips voor hen die gepest worden. Een hart onder de riem naar diegenen die het moesten meemaken. Een opgeheven vinger naar de pesters.

boek_rozemaVoorlopig ligt mijn aandacht grotendeels bij ‘Knopen in je touw’.
Ik heb ondertussen mogen merken dat publiciteit krijgen voor je werk bijna een dagtaak is. Gelukkig gaat het erg goed met het boek. Er zijn veel mensen die het al gelezen hebben en er laaiend enthousiast over zijn. Het is gelezen door deskundigen, die het kunnen gebruiken op hun werkterrein. Binnenkort zal het boek op talloze basisscholen meedoen in een recensieproject, met de bedoeling om aandacht te vragen voor pesten.

Het was niet makkelijk om zomaar te beginnen met het schrijven van een kinderboek over een zo heftig onderwerp.
Immers: waar kun je het kwijt? Wie wil in zee gaan met een volslagen onbekende kinderboekenschrijfster? De bekende namen heersen immers over leesland.
Maar goed, wie niet waagt, die niet wint! Dus ik besloot te wagen!

‘Knopen in je touw’ gaat over een meisje dat op school gepest wordt en dat ook thuis het nodige te verduren krijgt door de instabiele relatie van haar ouders. Floor moet oplossingen zoeken om haar hoofd boven water te houden. Ze krijgt hulp, maar zal toch zelf telkens het initiatief moeten tonen. Best moeilijk, wanneer je 10 bent.
Knopen in je touw is een boek vol spanning, gezelligheid, griezelige momenten, grappige momenten en veel herkenbare zaken. Een boek dat al menigeen tot tranen heeft geroerd. Een boek dat je pakt, dat je meeneemt in de bijna wanhopige zoektocht naar het geluk van een meisje dat het allemaal niet zo goed alleen kan.

Knopen in je touw heeft een eigen goed bezochte website www.knopeninjetouw.nl waar je ook meer info kunt vinden over het boek en de reacties op het boek kunt lezen.
Meer informatie over mij kun je vinden op www.wervelendevingertjes.hyves.nl

Met vriendelijke groeten,
Kirstin Rozema-Engeman

Onbekende schrijver: Corien Oranje

‘Vindt u het nooit vervelend, die bekendheid?’ vroeg een jongen op een school waar ik was uitgenodigd. ‘Dat u niet meer zomaar over straat kan lopen?’
Mijn dag kon niet meer stuk. Deze jongen dacht dat ik bekend was! Wat een heerlijk kind!
Ik word inderdaad regelmatig nagestaard op straat. Maar dat komt enkel en alleen door mijn kinderen. Probeer zelf maar eens onopvallend te winkelen met een drieling. Het lukt niet.

corien oranje

Ik groeide op bij het geratel van een typemachine. Mijn moeder hield al schrijvend drie kinderen en een studerende man in leven, en toen ik net kon lezen, besloot ik dat ik ook schrijver zou worden. Boeken hadden iets magisch voor mij. Elk boek was een deur naar een andere wereld – een geheimzinnige, avontuurlijke plek, waar ik een totaal ander iemand kon zijn. Wat kon er mooier zijn dan zelf zo’n wereld te creëren?

chicklit.jpgHet duurde lang voor het zover was. Ik ging naar school, ik studeerde klassieke talen en bij nader inzien toch maar theologie, ik verhuisde samen met een bijzonder leuke man naar Papua en gaf les op een theologische school met uitzicht over het oerwoud. Ik kreeg eerst één zoon, en daarna drie zoons tegelijk. Het leven was fantastisch en zwaar. Soms werd ik middenin de nacht zwetend wakker met het idee: ik moet schrijven. NU! Maar de dagen waren te vol met luiers en flesjes, virussen en doorkomende tanden.

We gingen terug naar Nederland, de baby’s werden kleuters, en op een dag was het huis ineens urenlang leeg. Ik deed de deur van de zolderkamer open en stapte een magische wereld binnen, waar personen die ik zelf bedacht had tot leven kwamen, en waar avonturen langzaam openrolden. ‘Het is een heel leuk boek,’ zei redacteur Aukelien Wierenga, een maand nadat ik mijn manuscript had opgestuurd. ‘Kun je het inkorten?’

eilandIn 2003 kwam mijn eerste boek uit, en meteen ook mijn tweede, en we verhuisden naar Jakarta. Waar ik als een razende door bleef schrijven. Het was alsof ik totaal uitgehongerd was en in een restaurant het buffet had ontdekt. Ik wilde alles uitproberen, de voorgerechten, de soep, de hoofdgerechten, de toetjes. Ik schreef prentenboeken, voorleesboeken, voetbalboeken, paardenboeken, sinterklaasboeken, chicklit, boeken over de tsunami en de vogelgriep. Ik schreef reportages, advertorials, bijbeloverdenkingen, een musical.

Deze maand komen bij Columbus mijn twee nieuwste boeken uit. En bij de Indonesische uitgeverij Gramedia verschijnt de vertaling van ‘de dag van de golven’: ketika air naik.

Oké, ik word niet herkend op straat. Maar ik schrijf. En heel voorzichtig breek ik een klein beetje door. Internationaal gezien dan.

Genomineerd voor het Hoogste Woord: Eiland aan de horizon, marathon in de dierentuin, ongelukje kan gebeuren, de nieuwe linksbuiten.
Prijs: Hoogste Woord 2007 voor ‘Storm in bad’
Recensies
Over ‘Eiland aan de horizon’: ‘Indrukwekkende authentieke robinsonade, subtiel en raak geschreven vanuit een groot inlevingsvermogen’ (Lieke van Duin, RD 23 augustus 2006)
Over ‘Ongelukje kan gebeuren’: ‘Elke zin staat bij Oranje. Ze gebruikt geen omhaal van woorden en doet ook niet aan mooischrijverij.’ (juryrapport Hoogste Woord 2008)
www.corienoranje.nl

corien oranje tijdens de kinderboekenweek jakarta 2008
Kinderboekenweek Jakarta 2008

Onbekende schrijvers: Inge Bergh en Inge Misschaert

Wij zijn Inge Bergh en Inge Misschaert, beiden jeugdauteurs, en we hebben ondertussen al, samen en apart, voor alle leeftijden tussen twee en veertien jaar geschreven.

Inge-en-Inge-op-de-Boekenbeurs

Inge Bergh:
Het allermooiste boek van Inge Misschaert vind ik: ‘Balthazar, De Eenzaamste Ezel Ooit’. Omdat het lang wachten was op de schitterende illustraties zal het pas dit voorjaar in de winkels liggen. Maar het is subliem geworden. Het boek heeft alles waar ik van hou: humor en zelfrelativering en het doet de lezer op een luchtige manier filosoferen. Een topper voor mij!

Inge Misschaert:
Ik ben helemaal in de wolken met dat boek. Het heeft lang geduurd eer ik de beelden kon zien, maar dat was het absoluut waard.
Ik vind alle boeken van jou mooi, maar als ik er echt eentje moet uitkiezen, dan is het “Spoken bestaan niet”. Niet alleen vanwege de prachtige illustraties, maar vooral omdat het een levensecht verhaal is. Ik kan me erg goed inleven in dat twijfelende spook. De taal is vlot en mooi, de beelden zijn knap en ik vond het einde heel mooi en passend en toch helemaal niet voorspelbaar. Een boek om te blijven herlezen!

Inge Bergh
Ik ben heel blij met dat boek. Momenteel kijk ik erg uit naar: ‘Boerderij De Bonte Bende’. Zal in januari in de winkels liggen. Het is een bonte verzameling van wel 25 humoristische avi-verhalen over allemaal boerderijdieren die elke dag wel iets gek of onverwachts beleven. Ik heb mij in die verhalen volledig kunnen uitleven, en ben er bijzonder trots op!

Inge Misschaert
Ik heb nog niet zoveel boeken die gepubliceerd zijn. Eigenlijk is mijn lievelingsboek zoals veel schrijvers zeggen, altijd het meest recente boek. Mijn eerste boek “Bioboy” zal altijd een heel speciaal plekje hebben en mijn allereerste Vlaamse Filmpje, “De oparovers” ook.

Maar nu ben ik dus helemaal weg van mijn prentenboek dat in maart verschijnt. Het is een verhaal over afscheid nemen en doorgaan, maar toch lach je je tranen als je het leest.

Inge Bergh
Als iemand jouw boek leest, en je hoort die lachen of ziet hoe die ontroerd wordt.

Dat is echt een compliment, vind je niet?

Inge Misschaert
Da’s waar.

Maar een bijna even groot compliment kwam van mijn uitgeefster, die mij tijdens een van de eerste telefoongesprekken liet ratelen en toen gniffelde: ‘Ik hoor het al, ge zijt een echte.’

Dat loste al een heel pak van mijn twijfels in één klap op.

Inge Bergh
Mijn grootste compliment was de man van 27 die na elf jaar met een allereerste druk van ‘Vertel Het Aan Niemand’ naar me toekwam op de laatste boekenbeurs. Hij had het in doorzichtig plastiek gekaft en wou het na al die jaren laten signeren. Daar was hij speciaal het halve land voor door gereisd.

Inge Misschaert
Onvergetelijk eigenlijk hé?

Maar zo zijn er eigenlijk een paar belangrijke momenten.

Dat mailtje bijvoorbeeld dat ik in de loop van 2004 naar jou stuurde. Ik kreeg prompt een mailtje terug én de beste vriendin die ik ooit heb gehad. Dat we nu ook samen schrijven is volgens mij geen toeval!

En dan de brief die ik in 2002 ontving van de John Flandersprijs, waarin stond dat mijn verhaal werd gepubliceerd. Het was mijn eerste publicatie en ik was er vreselijk trots op.

Eind augustus 2006, kreeg ik een telefoontje van de Eenhoorn waarin verteld werd dat ze Bioboy wilden uitgeven.

Of dat telefoontje op 20 januari 2007! Ik kreeg een kind aan de lijn, dat mij vertelde dat ik de John Flandersprijs had gewonnen met mijn verhaal “Mijn zus is een draak”. Na een dag vol problemen kwam dat telefoontje zo uit de lucht gevallen, en ik zette het prompt op een huilen.

Inge Bergh
Jouw mailtje toen staat bij mij ook hoog op de lijst met ‘nooit meer te vergeten’!

En ook het moment waarop ik ‘Vertel Het Aan Niemand’ op de planken mocht bewonderen. Onderweg naar het zoldertheatertje in Borgerhout hingen de straten vol affiches waarop het toneelstuk gebaseerd op mijn boek aangeprezen werd. Ik was zo onder de indruk dat ik pas na de voorstelling heel stilletjes in het oor van de regisseur durfde fluisteren dat ik de schrijfster van het boek was. Er werden zelfs twee pagina’s uit mijn boek op muziek gezet! Ik krijg nog steeds kippevel als ik de cd met die liedjes opleg.

Inge Misschaert
Dat is nog een droom van mij: dat één van mijn boeken wordt verfilmd!

Inge Bergh
Mijn ultieme schrijfdroom is om een soort Vlaamse Annie M.G. Schmidt te worden.

Met boeken vol verhalen die moeiteloos de eeuwigheid trotseren. Klinkt dat erg verwaand?

Inge Misschaert
Wel neen!

Ik heb zelfs dromen te veel om op te noemen. Zoals het ultieme boek schrijven, en veel prijzen winnen.

Uiteindelijk was ik op de laatste boekenbeurs erg ontroerd door die jonge fan die van zover was gekomen om mij te zien.

Het hardst van allemaal hoop ik dat mijn verhaal over het dappere meisje dat zo hard vocht tegen een harde ziekte – en verloor – ooit een boekje mag worden. Dat hoop ik echt.

Inge Bergh
Ja, dat is de magie van het schrijver zijn: je raakt levens. Of probeert ze te vatten. En heel soms verander je ze. Zoals mijn eerste boek ‘Vertel Het Aan Niemand’ ooit deed met die man van 27.

Inge Misschaert
Schrijven maakt je een beetje onsterfelijk. Ik schrijf om te blijven. Om de wereld te vatten, wat natuurlijk niet lukt, maar dan probeer ik het weer opnieuw en telkens een beetje anders. Ik schrijf omdat het mij als mens rijker maakt. Omdat ik dan kan stilstaan bij dingen. Omdat ik rustiger word van schrijven.

Ik schrijf omdat het kolkt binnenin mij, omdat de woorden eruit willen, om de oorlog in mijn hoofd stil te leggen. Soms gaat het vanzelf, soms is het hard labeur. Maar ophouden doe ik nooit.

Inge Bergh
Ik schrijf soms gewoon omdat ik als schrijfster lekker de baas ben. Iedereen doet in mijn boeken altijd wat ik wil.

Webstek van Inge Misschaert
Webstek van Inge Bergh
Weblog van Inge Misschaert
Weblog van Inge Bergh
Weblog van Inge & Inge

Onbekende schrijver: Loes Riphagen

Slaapkamernachtdieren: Knettergekke encyclopedie

Loes Riphagen ontdekte 26 nieuwe diersoorten in haar slaapkamer: Van Ammahoela tot Zwamneus. Over de herkomst van sproeten op je neus, kreukels in je vel en klitten in je haar. En waarom het ‘s ochtends soms zo moeilijk is je ogen open te doen.

slaapkamernachtdieren

Loes Riphagen (1983) groeide op in Oene, een piepklein boerendorpje op de Veluwe. In 2007 studeerde ze af als illustrator aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Haar afstudeeropdracht werd de basis voor haar eerste prentenboek, Slaapkamernachtdieren, waarvoor ze ook zelf de tekst schreef.

Slaapkamernachtdieren (uitgeverij de Fontein) beschrijft 26 nieuwe diersoorten op een uiterst zorgvuldige wijze. De stijl van dit knotsgekke boek kenmerkt zich door een combinatie van bizarre fantasie met een mengeling van ernst en warme humor.

Marieke van Twillert schreef in NRC Handelsblad: ‘De plaatjes van de 26 sullige, dunne, dikke en grappige diertjes zijn prachtig en een beetje melancholisch. Het mooie van dit fraai uitgevoerde prentenboek is dat Loes Riphagen haar diertjes uiterst serieus neemt.’ Eric Vanthillo, Pluizuit.be: ‘het is heerlijk om er telkens weer in te grasduinen. En als je er dan enkele dieren in ontdekt, kan de pret niet meer op. Zeker niet als je de ware sporen ontdekt in je eigen kamer. Want deze link met de realiteit is de kracht van dit boek.’

ammehoelaman1De dieren hebben allemaal eigenaardigheden die sterk overeenkomen met onze eigen menselijke gekkigheden.

‘Doordat de Curiosum zo dun is, raakt hij snel met andere Curiosums in de knoop. Hij leeft dus het liefst alleen.’ ‘De Pielschaaf wil graag met soortgenoten samenleven, maar omdat hij zo veel beweegt, is dat onmogelijk.’ ‘De Ammehoela’s leven altijd met zijn tweeën bij elkaar, een mannetje en een vrouwtje. ‘s Nachts proberen ze samen een nestje te maken. Meestal doen ze dit in mensenhaar, omdat dat zo’n fijne, zachte, warme plek is. Dit veroorzaakt knopen en klitten in je haar.’

En zo gaat het nog wel even door. 26 dieren die verklaren waarom het vaak zo’n chaos is in je kleerkast, waarom je bed kraakt, waarom je soms blauwe plekken hebt, kreukels in je vel, sproeten op je neus.

coverkusjeskrokDe Schijtlijster is het favoriete dier van Loes Riphagen. ‘Ik heb in de zomer altijd veel sproeten in mijn gezicht, dus ik denk dat er dan een heleboel schijtlijsters in mijn slaapkamer zijn.’ Dit merkwaardige beestje is fel van kleur, maar dat is bij de meeste van hen niet meer te zien: ze zitten zelf ook onder de poepjes. De Schijtlijster loopt graag achter de Hastalapoepsa, omdat hij zijn scheetjes zo lekker vindt ruiken.

Loes Riphagen illustreert ook voor andere schrijvers. Dit jaar verschijnen er verschillende boeken die door haar geïllustreerd zijn. Eén hiervan is het prentenboek De Kusjeskrokodil en andere lieve nachtbeesten. Een slaapverhaal over enge beesten die eigenlijk heel lief zijn, zoals het Verhaaltjesvarken, de Toedektijger, de Knuffelbuffel de Slaapliedjesleeuw en de Mooiedromendraak. De Kusjeskrokodil (uitgeverij Clavis) verschijnt in maart.

betoverend3_2Bibliografie:
Slaapkamernachtdieren, (De Fontein, 2008
Betoverend, (Nanda Roep Pimento, 2008)
De kusjeskrokodil en andere lieve nachtbeesten (Jozua Douglas Clavis, 2009)
www.loesriphagen.nl

Alle kinderboekenschrijvers zijn onbekend

Deze maand staat in het teken van de onbekende kinderboekenschrijvers, maar wat is ‘onbekend’ eigenlijk? Misschien zijn alle kinderboekenschrijvers wel op de een of andere manier onbekend. Want hoe bekend een schrijver ook is, er zullen altijd kinderen zijn die hem niet kennen. Dat komt doordat de markt voor kinderboeken heel divers is, uit veel grotere en kleine stukjes bestaat. Een schrijver kan in een bepaald stuk erg bekend zijn, maar in andere stukken juist helemaal niet.

En omgekeerd.

Zo kun je bijvoorbeeld onderscheid maken op:

  • Jongeren lezen vrijwel geen prentenboeken en peuters lezen geen boeken voor jongeren.
  • Kinderen lezen toch vooral boeken van uitgevers uit hun eigen land. Dus Vlamingen lezen minder boeken van Nederlandse uitgevers, en omgekeerd.
  • In Nederland hebben we twee officiële talen, maar er zijn maar weinig kinderen die Fries lezen.
  • Sommige kinderen blijven steken in een bepaald genre boeken en zullen dus nooit de schrijvers uit de andere genres leren kennen.
  • Hoewel sommige mensen denken dat de verzuiling in de 21e eeuw is verdwenen, bestaat die in de kinderboekenwereld nog steeds. Er zijn aparte uitgevers en boekwinkels voor christelijke kinderboeken. Deze boeken worden buiten een bepaalde kring niet vaak gelezen.

Daarnaast zijn er filters. Volwassenen kunnen het kinderen moeilijk maken om bepaalde boeken en schrijvers te leren kennen. Denk aan recensenten, boekverkopers, bibliothecarissen, ouders, leraren. Als zij een boek niet bespreken, aanschaffen of aanbevelen is de kans dat een kind een schrijver leert kennen al een stuk kleiner geworden.

Deze maand zullen er kinderboekenschrijvers op dit weblog langskomen die om verschillende redenen onbekend zijn. Hopelijk is dat aan het eind van de maand een ietsje minder geworden!

Welkom!

VuurwerkWelkom in 2009! En welkom ook in de Maand van de Onbekende Kinderboekenschrijvers!

Deze hele maand zullen min of meer onbekende kinderboekenschrijvers (ruim 25!) zich op dit weblog voorstellen. Bekende recensenten zullen een aantal boeken van deze schrijvers bespreken. Elke dag is er wel iets te lezen hier.

Kom dus regelmatig langs, maak kennis met schrijvers, lees recensies, attendeer anderen, praat mee.

Veel plezier deze maand!

PS: je kunt natuurlijk regelmatig langskomen om te kijken of er al iets nieuws is verschenen. Maar als je meer websites volgt (weblogs, kranten, enz) dan is een RSS-lezer erg makkelijk.

Je kunt je ook via e-mail abonneren op dit weblog. Dan krijg je elke keer als er iets nieuws gepubliceerd wordt een mailtje. Kijk in de linkerkolom, ergens middenin kun je je e-mailadres invullen.