Was Miep Diekmann de invloedrijkste naoorlogse schrijver?

Ja, ongetwijfeld. Miep Diekmann (die op 9 juli op 92-jarige leeftijd is overleden) heeft vanaf ongeveer 1955 tot tegen het eind van de vorige eeuw haar eigen stempel op de Nederlandse jeugdliteratuur gedrukt.

Haar eerste boeken waren nog vrij conventioneel. Negen jaar na haar debuut in 1947 verscheen De boten van Brakkeput, dat bekroond werd als Kinderboek van het jaar. Vanaf die tijd sneed ze in haar boeken onderwerpen aan die tot die tijd taboe waren in kinderboeken, zoals discriminatie, politiek, verkrachting, zelfmoord en seksualiteit.

Ze was er een voorstander van om kinderen serieus te nemen, en hen in boeken een beeld te geven van de wereld waarin ze opgroeien. En hen daarbij kennis te laten maken met andere culturen, andere gewoontes en andere opvattingen.

Voor haar boeken ontving ze verschillende belangrijke prijzen in binnen- en buitenland, met als hoogtepunt de Staatsprijs voor kinder- en jeugdliteratuur in 1970, voor haar hele oeuvre.

Daarnaast was ze coach van beginnende kinderboekenschrijvers, met name uit de Nederlandse Antillen. Ook met de Tsjechische jeugdliteratuur had ze een speciale band. Ook was ze actief als recensent en vertaler.

Vanavond lees ik Nooit meer een lampion, dat bijna 60 jaar oud is. Omdat het een realistisch jeugdboek is, doet het hier en daar een beetje gedateerd aan, met een vuilnisman die een eigen kar heeft, een orgelman die langs de deuren gaat, bepaalde beroepen die nog in hoog aanzien stonden. Maar het thema van een jongen die zich een buitenstaander voelt is natuurlijk universeel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s