Tien jaar later – Wieke van Oordt

(het stuk van Wieke van Oordt van precies tien jaar geleden vind je hier)

Er is niets veranderd in tien jaar. Hyves heet nu Facebook. Dat is alles. Tien jaar geleden verzamelden we ’s ochtends in de Tweede Hyvesdwarsstraat en vandaag de dag ontmoeten we elkaar op het Facebookplein, net voorbij het Twitterbruggetje. Daar zetten we onze kramen op en proberen we, ieder geheel in eigen stijl, onze koopwaar aan de man te brengen.
‘Lees dit interview van mij in het lokale sufferdje! Koop mijn boeken!’
‘Zie deze foto van mij met andere schrijvers! Ik hoor erbij!’

Er wordt nog net zo hard gelachen als tien jaar geleden. Niet zo zeer om, maar vooral met elkaar. De Kinderboekenwereld is er een waar we elkaar het succes gunnen en waar we ons verre houden van Grote Mensen Boekenvetes. Er wordt nog net zo hard getreurd om de miskenning, de mislukking, de afwijzing en de ramsj. En we vieren nog net zo uitbundig onze projecten, onze ideeën, onze niet te stoppen en onstuimige toekomstplannen voor nog meer moois.

Er is alles veranderd in tien jaar. Ik ben bijna twintig titels verder. Mijn kinderboeken komen vooral uit bij Uitgeverij Leopold. Ik bezoek inmiddels elk jaar scholen, waarin ik mag vertellen over mijn werk en waarin ik kinderen hoop te enthousiasmeren voor onbekende werelden in boeken. Werelden, die ik zelf ook ooit ontdekte toen mijn leesliefde ontvlamde.

Ik ben Schoolschrijver geworden. Ik heb een roman voor volwassenen uitgebracht bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff.
En de laatste loopbaanverandering kwam vorig jaar. Ik kreeg een cursus zeezeilen van vrienden voor mijn vijftigste verjaardag. Ik ging en stond voor het eerst aan het roer op een zeiljacht op zee. Over die ervaring schreef ik op Facebook. Drie dagen later nam de hoofdredacteur van Zeilen Magazine contact op: ‘of ik voor ze wilde schrijven?’ Non-fictie? Ik? Ik zei ja.
Sindsdien ben ik (ook) zeilschrijver. Ik maak zeilreizen waarover ik schrijf. Vooral over de sfeer, want van het zeiltechnische weet ik nog steeds bar weinig. En daar staat de rest van het blad al mee vol. Naar aanleiding van deze serie verhalen, belde de grootste uitgever van watersportboeken me op: ‘of ik een non-fictie boek over zeilen wilde schrijven?’ Ik zei ja. ‘Vrouwen kunnen niet zeilen’ kwam deze winter uit.

Ik houd inmiddels lezingen over zeilen, word geboekt bij zeilverenigingen voor voordrachten, ga op een tjalk schrijfcursus geven (zeilschrijfzeilen, 3x woordwaarde) en breng in april een app uit voor zeilers. Een soort Tinder voor watersporters.

Wint de non-fictie het van de fictie in mijn loopbaan? Ga ik door op de ingeslagen weg van het zeilschrijven?
‘Het kwam zomaar op je pad,’ zeggen mensen wel eens tegen me. Dat soort uitspraken vond ik altijd onzin. Een carrière? Die stippel je uit! Doelen formuleer je en daarna ga je ze halen! Dat.
Maar ze hadden gelijk. Het kwám op mijn pad. Ik struikelde er patsboing over: succes.
‘Je hebt je stem gevonden,’ zeiden diezelfde mensen tegen me. Hebben ze gelijk?
Je leest het in ‘Twintig jaar later’ op deze site.

wieke-in-novita-360

Onbekende schrijver: Wieke van Oordt

Mooie woorden

Wieke van Oordt.jpg

Als kind vrat ik boeken. Ik spaarde zelfs ‘mooie woorden’ die ik uitknipte en in een doosje bewaarde. Nu ik kinderboeken schrijf, valt die honger naar mooie woorden eindelijk op zijn plaats. Nu nog gelezen worden. Daar hoort jezelf aanprijzen bij. Vind ik niet zo makkelijk, lees onderstaand verslag maar:

omslag_ruilkinderenIn de woonkeuken zitten 15 vrouwen. Mijn eerste koffieochtend in Engeland. Een vrouw staat op.
‘Jij bent Wieteke van Dort? Ik ben Susan.’ Slanke vingers. Helemaal slank trouwens. Er moet een bureau zijn dat expatvrouwen uitzoekt op hun modellenuiterlijk. Ben ik zeker destijds doorheen geslipt.
‘Nee, Wieke van Oordt. Sorry.’
Ze wuift naar de rest.
‘Dit is Wieteke, nee… nou, stel jezelf even voor.’ Ik bijt op mijn lip. Ik ben een dweil in voorstellen.
‘Hallo, ik ben dus Wieke. We zijn hier net gekomen. Hiervoor woonden we in Singapore.’ Instemmend geknik. Singapore staat hoog op de wensenlijstjes van expat vrouwen. ‘En daarvoor in Jakarta.’
‘Jij liever dan ik’, zegt Susan. ‘Met die rellen. En die tsunami.’ Zal ik er op ingaan? Neu.
‘Ik heb twee zonen. En mijn man is IT’er.’ Ik haal diep adem. Nu of nooit.
‘En ik schrijf kinderboeken.’ Een paar hoofden zwaaien mijn richting uit.
‘Hee, leuk. Welke?’
‘Nou, eh, ik heb er nu 3 geschreven. In de Geheim-serie van Leopold.’
‘De geheime Leopold?’ Stom. Niet over uitgevers of series beginnen.
‘Nee, mijn eerste heet Het geheim van de ruilkinderen. Daarna kwam Het geheim van het spookrijm. Dat heb ik samen met Martine Letterie, Hans Kuyper en Frank van Pamelen geschreven. En de derde is Het geheim van de nachtmerrie.’ Stilte.
‘Hello darlings.’ Er komt een kleine, superslanke vrouw binnen. Grote cowboylaarzen onder een minirok.

OMS-Nachtmerrie‘Ien! Waar bleeeef je!’
‘Ben een beetje laat, I know.’ Ze gooit haar grote schoudertas zonder te kijken op de grond en gaat zitten. Zal ik ook ergens… ah, daar kan ik wel aanschuiven. Mijn introductie is kennelijk afgelopen.
‘Dinsdagmiddag is de eerste les. Gelijk na golfen.’ Opgewonden geroezemoes. De vrouw naast mij knikt met ontzag.
‘Ineke geeft bééldhouwlessen!’
‘Ah.’ Ik roer in mijn koffie. ‘Al lang?’
‘Nee, ze woont hier net een maand.’ Ik neem een slok. Zal ik iedereen hier over een maand ook ‘darlings’ noemen?
‘Let’s do lunch, ladies!’ Susan klapt in haar handen.
Even later sta ik sta met een bordje met wraps en salade. Wat doe ik met mijn koffie? Ineke en Susan staan te gieren. Iets over een borrel afgelopen zaterdag. Er komt een vrouw op me af.
‘Leuk dat je schrijft.’ Yes! Aandacht!
‘Dank je! Heb je kinderen?’
‘Drie. Maar die lezen nooit.’ Ik prop de wrap naar binnen. Ze wijst naar Ineke.
‘Hé, ik ga even vragen wanneer haar expositie in de ambassade is. Succes met je boek.’
‘Ja. Eh, ik ben aan mijn vierde bezig.’
‘Ja. Nou, ik zie je.’

Recensies:
Over ‘Het geheim van de ruilkinderen’: prikkelt de verbeelding. Gert Broekx, literatuurlinks.net.
Over ‘Het geheim van de nachtmerrie’: met flinke vaart verteld. Je voelt de beklemming en de onmacht van de hoofdpersoon. Hannelore Rubie, Biblion.

wieke-van-oordt-tijdens-een-schoolbezoek-in-heiloo

www.wiekevanoordt.com