Een decennium als een rollercoaster – Inge Bergh

(het stuk van Inge Bergh en Inge Misschaert van precies tien jaar geleden vind je hier)

Toen de vraag kwam om te beschrijven hoe het mij als schrijfster de voorbije tien jaar is vergaan moest ik echt even op mijn eigen website kijken.

Ik heb de voorbije tien jaar namelijk heel veel geschreven.

Eigenlijk heb ik gewoon alles wat ik leuk vind aangepakt. Of het nu alleen was of samen met iemand anders. En ik scheef naast mijn eigen boeken ook best vaak boeken in opdracht.

Met Inge Misschaert schreef ik bijvoorbeeld ‘Het Pak Van De Kerstman’ dat in 2011 verscheen, een jaar later werkten we in opdracht aan ‘Het Blauwe Gevaar’: een leesboek dat kinderen moet aanzetten tot beter sorteren en recycleren van afval. Daar hoort een speldoos compleet met lestips bij. Ook het boek bij het televisieprogramma ‘Dieren In Nesten’ was een opdracht waarin we allebei met veel plezier onze tanden hebben gezet.

Samen met Sylvia Vanden Heede schreef ik dan weer de non-fictie voor het boek ‘Hond Weet Alles En Wolf Niets’.  Het boek werd bekroond met een Vlag en Wimpel.

Een prijs waar ik erg trots op ben.

Ik schreef natuurlijk ook heel vaak alleen.

Voor bekende figuurtjes als de Smurfen en Suske en Wiske hertaalde en bewerkte ik verhalen tot AVI-boekjes en ik schreef educatieve leesboekjes voor het taalonderwijs. Wist je dat vanaf dit schooljaar een heleboel kinderen uit het derde leerjaar aan de slag gaan met een lesboek Nederlands waarvoor ik alle themaverhalen schreef? Ook daar ben ik erg trots op. Net als op de talen waarin mijn boeken ondertussen al werden vertaald:  Engels, Frans, Zweeds, Deens, Portugees, Koreaans, en Chinees. Dat is toch al een behoorlijk lijstje.

De voorbije tien jaar ontdekte ik dat ik enorm hou van humor in boeken. Knotsgekke situaties, woordspelletjes en –grappen, ik ben er dol op.  Ik vind het ook leuk om een humoristische draai aan een verhaal te geven. Zoals de zus die haar broer op een rommelmarkt te koop zet omdat hij op haar zenuwen werkt. (Broer Te Koop).  Een bange Tok de kip die met een ei in haar broek zit (Tok Is Het Beu). Of de man die Warre, die de weg kwijt is, de raad geeft om vooral te blijven waar hij is: zo zal hij zeker niet verdwalen (Warres Vleugels).

Na het schrijven van ‘Zie Me Dan’, dat vooral door volwassenen werd gesmaakt vanwege de mooie taal, kreeg ik veel trieste verhalen van eenzame sleutelkinderen te horen. Ze hadden zich herkend in het boek. Toen vroeg ik mij af of herkenning genoeg is? Had ik ze niet meer kunnen geven? En waarom is het vaak gemakkelijker om verdriet en ellende in mooie taal te omschrijven dan, bijvoorbeeld, geluk en levenslust?

Ik besloot dat ik lezertjes niet alleen herkenning, maar ook een mogelijkheid tot ontsnappen wil geven: vrolijkheid en ontspanning in een wereld die soms strak staat van enorm menselijk leed en onrust. Ik wil goede boeken schrijven die grappig zijn en ook een beetje spannend.  Dat waren de boeken die ik als kind zelf graag las.

Zo verscheen vorig jaar ‘Help! Ik was Op TV!’ Dat boek gaat over een meisje dat als antiheld wordt opgevoerd in een trailer voor een televisieprogramma waar ze een gloeiende hekel aan heeft. De ene ongelofelijke situatie volgt de andere op en het is nog maar de vraag hoe ze zichzelf hieruit kan redden?

Volgend najaar verschijnt trouwens: ‘Help! Mijn oom is een inbreker (en dat kostte mij bijna het leven)!’ Zoals de titel al doet vermoeden wordt ook dit een heel spannend verhaal vol verrassende gebeurtenissen.

Hoe grimmiger de wereld wordt, hoe meer warmte ik in mijn boeken stop.

Zo heb ik ‘Dit Boek Gaat Over Jou’ van kaft tot kaft gevuld met liefde en knuffels.

In de voorbije tien jaar heb ik vooral veel rust gevonden al schrijver.

Ik weet wat ik wil en wat ik waard ben en dat zorgt voor heel veel schrijfplezier.

Of ik nu bekender ben dan tien jaar geleden?

Dat durf ik te betwijfelen.

Ik heb geen prijzenkast vol geschreven en ook geen reeksen waarvoor lezers in lange rijen staan aan te schuiven. Vaak schrijf ik in opdracht en dan staat mijn naam zelfs niet altijd op de kaft vermeld.

Maar wanneer ik ergens kom en ik kijk in de boekenkast, dan ontdek ik meestal wel één of meerdere van mijn (al dan niet in opdracht geschreven) boeken op de planken.

Nu ik op de voorbije tien jaar heb teruggekeken kan ik besluiten dat ik een gelukkige schrijver ben: een contente mens om het op zijn Vlaams te zeggen.

Onbekende schrijvers: Inge Bergh en Inge Misschaert

Wij zijn Inge Bergh en Inge Misschaert, beiden jeugdauteurs, en we hebben ondertussen al, samen en apart, voor alle leeftijden tussen twee en veertien jaar geschreven.

Inge-en-Inge-op-de-Boekenbeurs

Inge Bergh:
Het allermooiste boek van Inge Misschaert vind ik: ‘Balthazar, De Eenzaamste Ezel Ooit’. Omdat het lang wachten was op de schitterende illustraties zal het pas dit voorjaar in de winkels liggen. Maar het is subliem geworden. Het boek heeft alles waar ik van hou: humor en zelfrelativering en het doet de lezer op een luchtige manier filosoferen. Een topper voor mij!

Inge Misschaert:
Ik ben helemaal in de wolken met dat boek. Het heeft lang geduurd eer ik de beelden kon zien, maar dat was het absoluut waard.
Ik vind alle boeken van jou mooi, maar als ik er echt eentje moet uitkiezen, dan is het “Spoken bestaan niet”. Niet alleen vanwege de prachtige illustraties, maar vooral omdat het een levensecht verhaal is. Ik kan me erg goed inleven in dat twijfelende spook. De taal is vlot en mooi, de beelden zijn knap en ik vond het einde heel mooi en passend en toch helemaal niet voorspelbaar. Een boek om te blijven herlezen!

Inge Bergh
Ik ben heel blij met dat boek. Momenteel kijk ik erg uit naar: ‘Boerderij De Bonte Bende’. Zal in januari in de winkels liggen. Het is een bonte verzameling van wel 25 humoristische avi-verhalen over allemaal boerderijdieren die elke dag wel iets gek of onverwachts beleven. Ik heb mij in die verhalen volledig kunnen uitleven, en ben er bijzonder trots op!

Inge Misschaert
Ik heb nog niet zoveel boeken die gepubliceerd zijn. Eigenlijk is mijn lievelingsboek zoals veel schrijvers zeggen, altijd het meest recente boek. Mijn eerste boek “Bioboy” zal altijd een heel speciaal plekje hebben en mijn allereerste Vlaamse Filmpje, “De oparovers” ook.

Maar nu ben ik dus helemaal weg van mijn prentenboek dat in maart verschijnt. Het is een verhaal over afscheid nemen en doorgaan, maar toch lach je je tranen als je het leest.

Inge Bergh
Als iemand jouw boek leest, en je hoort die lachen of ziet hoe die ontroerd wordt.

Dat is echt een compliment, vind je niet?

Inge Misschaert
Da’s waar.

Maar een bijna even groot compliment kwam van mijn uitgeefster, die mij tijdens een van de eerste telefoongesprekken liet ratelen en toen gniffelde: ‘Ik hoor het al, ge zijt een echte.’

Dat loste al een heel pak van mijn twijfels in één klap op.

Inge Bergh
Mijn grootste compliment was de man van 27 die na elf jaar met een allereerste druk van ‘Vertel Het Aan Niemand’ naar me toekwam op de laatste boekenbeurs. Hij had het in doorzichtig plastiek gekaft en wou het na al die jaren laten signeren. Daar was hij speciaal het halve land voor door gereisd.

Inge Misschaert
Onvergetelijk eigenlijk hé?

Maar zo zijn er eigenlijk een paar belangrijke momenten.

Dat mailtje bijvoorbeeld dat ik in de loop van 2004 naar jou stuurde. Ik kreeg prompt een mailtje terug én de beste vriendin die ik ooit heb gehad. Dat we nu ook samen schrijven is volgens mij geen toeval!

En dan de brief die ik in 2002 ontving van de John Flandersprijs, waarin stond dat mijn verhaal werd gepubliceerd. Het was mijn eerste publicatie en ik was er vreselijk trots op.

Eind augustus 2006, kreeg ik een telefoontje van de Eenhoorn waarin verteld werd dat ze Bioboy wilden uitgeven.

Of dat telefoontje op 20 januari 2007! Ik kreeg een kind aan de lijn, dat mij vertelde dat ik de John Flandersprijs had gewonnen met mijn verhaal “Mijn zus is een draak”. Na een dag vol problemen kwam dat telefoontje zo uit de lucht gevallen, en ik zette het prompt op een huilen.

Inge Bergh
Jouw mailtje toen staat bij mij ook hoog op de lijst met ‘nooit meer te vergeten’!

En ook het moment waarop ik ‘Vertel Het Aan Niemand’ op de planken mocht bewonderen. Onderweg naar het zoldertheatertje in Borgerhout hingen de straten vol affiches waarop het toneelstuk gebaseerd op mijn boek aangeprezen werd. Ik was zo onder de indruk dat ik pas na de voorstelling heel stilletjes in het oor van de regisseur durfde fluisteren dat ik de schrijfster van het boek was. Er werden zelfs twee pagina’s uit mijn boek op muziek gezet! Ik krijg nog steeds kippevel als ik de cd met die liedjes opleg.

Inge Misschaert
Dat is nog een droom van mij: dat één van mijn boeken wordt verfilmd!

Inge Bergh
Mijn ultieme schrijfdroom is om een soort Vlaamse Annie M.G. Schmidt te worden.

Met boeken vol verhalen die moeiteloos de eeuwigheid trotseren. Klinkt dat erg verwaand?

Inge Misschaert
Wel neen!

Ik heb zelfs dromen te veel om op te noemen. Zoals het ultieme boek schrijven, en veel prijzen winnen.

Uiteindelijk was ik op de laatste boekenbeurs erg ontroerd door die jonge fan die van zover was gekomen om mij te zien.

Het hardst van allemaal hoop ik dat mijn verhaal over het dappere meisje dat zo hard vocht tegen een harde ziekte – en verloor – ooit een boekje mag worden. Dat hoop ik echt.

Inge Bergh
Ja, dat is de magie van het schrijver zijn: je raakt levens. Of probeert ze te vatten. En heel soms verander je ze. Zoals mijn eerste boek ‘Vertel Het Aan Niemand’ ooit deed met die man van 27.

Inge Misschaert
Schrijven maakt je een beetje onsterfelijk. Ik schrijf om te blijven. Om de wereld te vatten, wat natuurlijk niet lukt, maar dan probeer ik het weer opnieuw en telkens een beetje anders. Ik schrijf omdat het mij als mens rijker maakt. Omdat ik dan kan stilstaan bij dingen. Omdat ik rustiger word van schrijven.

Ik schrijf omdat het kolkt binnenin mij, omdat de woorden eruit willen, om de oorlog in mijn hoofd stil te leggen. Soms gaat het vanzelf, soms is het hard labeur. Maar ophouden doe ik nooit.

Inge Bergh
Ik schrijf soms gewoon omdat ik als schrijfster lekker de baas ben. Iedereen doet in mijn boeken altijd wat ik wil.

Webstek van Inge Misschaert
Webstek van Inge Bergh
Weblog van Inge Misschaert
Weblog van Inge Bergh
Weblog van Inge & Inge